En de witte bloedcellen ?

De witte bloedcellen zijn voorzichtig op gang - en blijkbaar gaan ze dan direct naar de plaats waar ze nodig zijn, namelijk in het mondje van Theo. Vandaag vonden de dokters dat zijn mondje er al veel beter uitzag. Papa en mama hadden dat niet gemerkt omdat Theo gisteren niet wilde drinken of eten, en ook nog vaak kloeg van pijn in het mondje en in de buik. Toch deed hij flink mee met de kinesisten en met de schooljuffen. 

Vandaag begon moeilijk (geen goesting, en dan een medicijntje, en dan nog een nieuwe naaldje in zijn katheter, dus niet leuk), maar toen hij een gigantisch tof kado kreeg voor het prikje (een doosje majorette-autootjes) was Theo supergoed gezind! Het waren allemaal brandweerwagens en hij vond ze gewééééééldig. 

Hij vertelde honderduit en zong zelfs over de zon die hij zag zakken in de zee, en toen begon hij wat zottekes te doen en dat allemaal net toen de dokters langskwamen en die vonden de verbetering ongelofelijk. Als hij nu nog eet en drinkt, en morgen zijn medicijntjes via de mond neemt, kunnen we naar huis. De contramal is verminderd, en het is nog even afwachten of dat allemaal zal lukken. Maar met 130 voorzichtige witte bloedcellen geteld, hopen we dat de genezing is ingezet. 

En na twee maanden hebben we ook al de eerste stap gezet voor het schilderijtje dat Theo binnenkort aan zijn deur mag hangen. De rode achtergrond is al gemaakt. 

Soms is het ook leuk in het ziekenhuis

In het ziekenhuis is het soms een beetje plezanter dan thuis...

Je mag de hele dag met de autootjes in je bed spelen

Héél soms mag je zelfs met water in je bed spelen ! No way dat dit thuis zou mogen...

En mama en papa hebben tijd om al je zotte streken te fotograferen

Nog steeds in het ziekenhuis - nog steeds aan het wachten...

Zolang de witte bloedcellen er niet zijn verbetert het mondje van Theo niet, en blijven we dus in het ziekenhuis. Het zou immers onmogelijk zijn om hem thuis zijn medicijnen te geven, en om hem voldoende te laten eten en drinken.

We mochten ondertussen wel naar een grotere kamer verhuizen, en kijken nu terug uit op parking van Gasthuisberg en op de skyline van Leuven en Heverlee. Het witte landschap veranderde spectaculair snel in de oude vertrouwde, voornamelijk grijze omgeving. Eigenlijk zijn we al klaar voor de lente.. Hoe lang nog ? Nadeel is dat met het verhogen van de temperaturen ook de verkoudheden en griepjes weer de kop op steken. Broer en zus begonnen ermee, en nu zijn papa en mama aan de beurt. Hopelijk zijn we er snel weer van af !

Theo heeft weinig zin om iets actief te ondernemen. Hij slaapt veel. Zijn het de medicijnen die hem moe maken ? Hij krijgt de maximumhoeveelheid aan Contramal, aangevuld met paracetamol. Het kan ook zijn dat hij te veel pijn heeft of zich te zwak voelt. Gisteren liet mama hem enthousiast uit zijn bed glijden met de bedoeling om hem op zijn voetjes te laten landen - grote fout ! Springen heeft hij al lang niet meer gedaan, omdat het pijn doet. Zijn beenspieren zijn verkort door het vele liggen en zitten in bed. In plaats van springen werd het dus wenen en roepen. Gelukkig zonder accidenten.. We hopen dat hij veel slaapt omdat hij dan zijn witte bloedcellen sneller kan aanmaken. Positief denken.

Vandaag maandag - dat betekent opnieuw kine, school, en de gewone dokters.
En hopelijk ook terug wat witte bloedcellen....

Wachten en duimen

Voorlopig is er geen infectie gevonden bij Theo, dat is op zich goed nieuws. De lichte koorts en de verhoogde infectiewaarden komen waarschijnlijk van de mucositis - lees aften. Ze nemen Theo's mond helemaal over; hij kan zijn lippen niet meer sluiten en nog maar een klein stukje opendoen. Opnieuw een lastige periode dus die we met veel moed en een hoop pijnstillers moeten overbruggen. Eten wil hij nog wel maar kan hij niet meer. Daarom krijgt hij zijn voeding tijdelijk via het infuus. (Theo woog donderdag nog maar 14,7 kilo, dat is wat weinig.)

En nu maar duimen tot de witte bloedcellen weer in actie schieten. We weten van de vorige keer dat dat moet lukken, dus we zijn er al iets meer gerust in. Het blijft echter lastig om Theo zo te zien.

Gelukkig is er nog ROX, de Studio100-serie, waar Theo van de fijne collega's van de papa twee dvd's heeft gekregen (naast nog een overvloed aan andere kadootjes, hij vond het een geweeeeldige avond!). Rick, Olivia en Xavier vullen onze kleine kamer met hun avonturen en gekibbel. De dvd-speler is wat kwakkel dus we kunnen alleen maar 'alles afspelen', en dan zijn we telkens vertrokken voor anderhalf uur.
Als het Theo gelukkig maakt... Dan doen we het, want 'falen is geen optie'.

Het ziekenhuis, een tweede thuis

Ja hoor, Theo is zondagnamiddag naar huis mogen komen. Hij zag het helemaal zitten. We merkten dat hij meer in de zetel lag dan bij de vorige thuiskomst, maar dat snapten we wel, want hij had immers een zware week achter de rug.
De aften waren zondag al zichtbaar, maar ze bleven beperkt, en Theo had wel pijn, maar slikte braaf zijn medicijnen en at nog drie keer per dag. Gebraden kippeboutjes, kip op een stokje (saté), chips, chocolade, limonade, en ook een appel en een plakje cake. De inspiratie voor deze voedingskeuze haalde hij meestal van de tv, zoals van Laura van Laura's Ster, die samen met haar oma en opa cake at. Eten heeft nu vooral een gezelligheidsfunctie. Zo wil hij liever de chocomelk en de limonade van thuis en niet meer die van het ziekenhuis. Hij wil ook graag barbecue eten, want bij ons betekent dat vaak feest. Ons gourmet-voorstel als alternatief is ook goed. Tijdelijk toch.

Aan die gourmet zijn we nog niet geraakt.
Vorige dinsdag op controle in het ziekenhuis zag het er nog goed uit, alleen wat meer pijn in buik en mond.
Woensdag kreeg Theo koorts. 38,2 en later 38,7. We kregen hem amper nog de zetel uit. medijnen nemen gebeurde nog, maar met veel wenen. Hij voelde zich slechter.
Wij dus woensdagavond naar het ziekenhuis. De pediater wilde geen risico nemen. Er werd bloed genomen, een wissertje, een plasje..en meteen ook een foto van de longen (om 12u 's nachts door de keldergangen van het ziekenhuis, waarbij we onderweg een puffende moeder-in-spe passeerden, want het bevallingskwartier is daar ook).
En zo komt het dat Theo nu antibiotica krijgt op het kleinste kamertje van de gang. Knus maar echt ontzettend klein, maar nog steeds te prefereren boven een kamer tussen de infectieziekten.

Wordt vervolgd.

De laatste ruggeprik van de tweede kuur

De tweede chemokuur van Theo zit erop. Vandaag werd de derde en laatste ruggeprik geven. Bij zo een ruggeprik wordt een beetje vocht uitgehaald, en wordt een scheutje chemo in de plaats gespoten. Precisiewerk, en niet zo plezant, maar dankzij het lachgas en de grapjes van papa vindt Theo het niet zo erg. Deze avond vroeg hij zelfs of hij morgen nog een ruggeprik kon krijgen, omdat hij er zo'n leuk kadootje had gekregen, en hij wil er nog wel zo eentje...
Theo staat ondertussen al bekend als de flinkste ruggeprikker. Hij blijft supergoed zitten en geeft geen kik. Het is een behandeling die wel de papa vereist, anders is hij niet echt op zijn gemak.

Met de rustpauze in de chemo komen ook de bijwerkingen weer aanzetten. De aften zijn er al, ondanks onze verwoede pogingen om voldoende te spoelen met Caphosol. We blijven er voorlopig toch mee doorgaan, want nu Theo weet dat er ook mondspoeling bestaat die niet gigantisch pijn doet, heeft hij natuurlijk liever deze. Positief is dat hij voorlopig (met pijnmedicatie) nog eet en drinkt, en we hopen zo vreselijk hard dat dit zo mag blijven. Het zou ook fijn zijn als we nog eens naar huis mogen... Duimen maar!

Tweede kuur bijna afgerond

Dag 5 van de tweede chemokuur. Nog twee dagen te gaan.
Theo heeft vandaag goed gegeten. In de namiddag kreeg hij een ruggeprik (dezelfde als dinsdag), en deze avond heeft hij dus iets minder honger. Hij kreeg nog wel een half mandarijntje binnen. Goed, denken wij dan, want een mandarijntje is nogal zuur, en als hij dat verdraagt, dan zit zijn mondje nog goed. Hoewel het toch een beetje prikte..

Voor de schooljuffen was hij te moe. Voor de kine eigenlijk ook, maar we zijn toch gegaan, en dat heeft niet veel opgeleverd. Wat heen en weer kruipen over enkele obstakels, wat badmintonnen met een ballon; het boeide hem niet. Daarna wilden we voetballen, maar toen hij dat probeerde deed het echt pijn. Blijkbaar kan je botpijn hebben van een van de medicijnen. Aha, dat is weer iets nieuws. Even niet shotten dus. Stappen kon nog wel.

Leuk nieuws ! Theo krijgt een uniek kunstwerk-t-shirt van de klas. Hij vindt het supermooi en wil het meteen aandoen. Dokters en verpleegkundigen kijken vol bewondering naar de talloze kleurtjes en de namen. Fantastisch kado !      

Omdat hij zo flink is heeft Theo van papa al 3 Cars-puzzeltjes gekregen. De eerste was van de politiewagen (Doc?), de tweede van Luigi (hieronder gedemonstreerd), en vandaag is daar ook Takel bij gekomen. Helemaal alleen gemaakt !